Hits: 0

کوکسودینیا ( کوکالژیا، درد دنبالچه)

تعریف

کوکسودینیا(درد دنبالچه)، که گاهی اوقات با نام های نورالژی دنبالچه یا درد دنبالچه نیز شناخته می شود، اصطلاحی است که برای توصیف علائم درد در ناحیه دنبالچه استفاده می شود.

درد معمولاً در حالت نشسته ایجاد می‌شود، اما ممکن است زمانی رخ دهد که فرد از حالت نشسته به حالت ایستاده تغییر کند.

بیشتر موارد در عرض چند هفته تا چند ماه برطرف می‌شوند، اما برای برخی از بیماران درد می‌تواند مزمن شود و بر کیفیت زندگی تأثیر منفی بگذارد.

برای این افراد، به دلیل ماهیت پیچیده درد دنبالچه، کاهش درد می تواند دشوار باشد.

آناتومی مرتبط بالینی

دنبالچه استخوانی مثلثی شکل است که آخرین بخش ستون فقرات را تشکیل می دهد و متشکل از 3 تا 5 بخش دنبالچه است. این بخش‌ها با هم ادغام می‌شوند و یک استخوان را تشکیل می‌دهند، به استثنای بخش اول دنبالچه. بخش اول دنبالچه ممکن است با بخش دوم دنبالچه همراه نباشد. قسمت شکمی دنبالچه به شکل مقعر است، در حالی که قسمت پشتی دنبالچه به شکل محدب است. اولین بخش دنبالچه از فرآیندهای مفصلی تشکیل شده است که قرنیه دنبالچه را تشکیل می دهد. قرنیه دنبالچه با قرنیه خاجی راس تحتانی خاجی S5 مفصل می شود. این مفصل یک سمفیز یا مفصل سینوویال ایجاد می کند که یکی از منافذ برای شاخه پشتی مسیر عصب پنجم خاجی یا S5 تشکیل می دهد.

اتصالات استخوانی

دنبالچه محل اتصال چندین ماهیچه و رباط عمل است. در جلو، دنبالچه توسط عضله بالابرنده آنی و رباط ساکرواکوکسیژال مرزبندی شده است . در جهت قدامی (جلو) به خلفی (پشت)، عضلات دنبالچه، رباط ساکروسپینوس، لیگامان ساکروتوبروس و گلوتئوس ماکسیموس وجود دارند . پایین تر، تاندون عضله ایلیوکوکسیژیوس روی نوک دنبالچه قرار می گیرد. این رباط‌ها و ماهیچه‌ها با هم به کنترل ارادی روده کمک می‌کنند و همچنین از کف لگن حمایت می‌کنند.

دنبالچه علاوه بر اینکه محل ورود است، همراه با برجستگی ایسکیال، حمایت تحمل وزن را برای فرد در وضعیت نشسته فراهم می کند. به همین دلیل، در حالی که فرد در حالت نشسته به پشت تکیه می‌دهد، می‌توان استرس و فشار بیشتری را بر روی دنبالچه وارد کرد. دنبالچه همچنین در محافظت از مقعد نقش دارد .

درد استخوان دنبالچه کمر و انتهای ستون فقرات: تشخیص و درمان فیزیوتراپی

انواع فرم دنبالچه

تغییرات فرم دنبالچه را به چهار نوع مختلف طبقه بندی شده است:

• نوع ۱ : دنبالچه کمی به جلو خمیده است و راس آن به سمت پایین قرار دارد.

• نوع دوم: انحنای دنبالچه به سمت جلو زیادتر است و راس آن در جهت مستقیم قرار دارد.

• نوع سوم : زاویه دید تیز دنبالچه به جلو.

• نوع چهارم : نیمه در رفتگی دنبالچه در مفصل خاجی دنبالچه ای .

شیوع

در حال حاضر، بروز درد دنبالچه ناشناخته است. عوامل خاصی مانند توده بدن، سن، جنسیت می توانند خطر ابتلا به درد دنبالچه(کوکسودینیا) را در افراد افزایش دهند. با چاقی، دنبالچه در برابر افزایش فشار داخل لگنی در هنگام نشستن آسیب‌پذیرتر است و خطر نیمه دررفتگی خلفی (جابه‌جایی به عقب) دنبالچه را افزایش می‌دهد. با کاهش وزن سریع، بالشتک اطراف دنبالچه ممکن است از بین برود، و دنبالچه در خطر افزایش نیمه دررفتگی قدامی (جابجایی به جلو) قرار دارد. خطر درد دنبالچه یا کوکسودینیا در زنان ۵ برابر بیشتر از مردان است که ممکن است در نتیجه افزایش فشاری باشد که در دوران بارداری و زایمان اتفاق می افتد. علاوه بر این، بزرگسالان و نوجوانان بیشتر از کودکان مبتلا به کوکسیکودینیا یا درد دنبالچه هستند.

علت شناسی

کوکسودینیا ممکن است به عنوان پس از ضربه، غیر ضربه ای یا ایدیوپاتیک(بدون علت)طبقه بندی شود. کوکسودینیا یا درد دنبالچه پس از سانحه معمولاً نتیجه ترومای(ضربه) داخلی یا خارجی است. برای مثال، ترومای خارجی می‌تواند ناشی از سقوط به سمت عقب باشد که ممکن است باعث دررفتگی یا شکستن دنبالچه شود، و ترومای داخلی می‌تواند ناشی از زایمان سخت یا زایمان با زایمان کمکی باشد. ضربه های جزئی، مانند نشستن مکرر روی سطوح سفت نیز می تواند منجر به کوکسودینیا یا درد دنبالچه شود.

دنبالچه غیر ضربه ای می تواند ناشی از بیماری دژنراتیو دیسک، تحرک بیش از حد و/یا کم حرکتی مفصل خاجی دنبالچه ای، بیماری های عفونی و تغییرات مختلف در پیکربندی دنبالچه باشد. فرم دنبالچه نوع دو و سه و چهار نوع معمولاً درد بیشتری نسبت به فرم های نوع یک ایجاد می‌کنند.

گفته می شود که افراد مبتلا به کوکسودینیا بیشتر از جمعیت عمومی دارای پیکربندی نوع دو و سه و چهار هستند. کوکسوداینیا از نوع بدون علت در غیاب هر گونه آسیب شناسی در دنبالچه رخ می دهد. این معمولاً تشخیص خروج است و ممکن است ناشی از گرفتگی عضله یا سایر ناهنجاری‌هایی باشد که بر ماهیچه‌های کف لگن تأثیر می‌گذارد. به عنوان مثال، گشاد شدن بیش از حد عضله بالابرنده می تواند دنبالچه را به موقعیت غیر طبیعی منتقل کند.

تظاهرات بالینی

شایع ترین شکایت کوکسودانیا یا درد دنبالچه درد در داخل و اطراف دنبالچه بدون گزارش درد شدید کمر یا درد ارجاعی است. درد معمولاً در مفصل خاجی دنبالچه ای موضعی است و به عنوان یک احساس «کشیدن» یا «برش» توصیف می‌شود. افراد معمولاً حساسیت در لمس دنبالچه را گزارش می‌کنند.

بیماران معمولاً حالت نشسته یک باسن را برای کاهش وزن دنبالچه بالا می برند. درد معمولاً با نشستن مکرر یا با انتقال از حالت نشسته به حالت ایستاده تشدید می شود. افراد گزارش می دهند که درد با نشستن روی پاها یا باسن کاهش می یابد.

بیماران همچنین ممکن است درد همراه با اجابت مزاج یا نیاز مکرر به اجابت مزاج را گزارش کنند. سایر شکایات ممکن است شامل درد همراه با سرفه یا افزایش درد در طول قاعدگی در زنان باشد.

اگرچه کمردرد نشانه مشخصی از دنبالچه نیست، اما کمردرد ممکن است به دلیل تغییرات شکل دنبالچه و انحنای رو به جلو در افراد مبتلا به دنبالچه ایجاد شود.

تشخیص

معاینه بدنی

لمس روی مفصل خاجی دنبالچه ای حساسیت را نشان می دهد. دنبالچه همچنین باید لمس شود تا وجود تورم، قطعات استخوانی و توده‌های دنبالچه پیدا شود. بافت‌های نرم اطراف دنبالچه باید از نظر وجود کیست‌های پیلونیدال (موهای رشد کرده) بررسی شوند.

لمس دنبالچه می‌تواند برای تمایز بین دنبالچه واقعی، که درد موضعی در ناحیه دنبالچه است، و دنبالچه کاذب، که با دردی که به ناحیه دنبالچه از اندام‌های احشایی، عصب محیطی، ریشه عصبی یا ریشه عصبی اشاره دارد، استفاده شود.

اگر درد ارجاعی وجود داشته باشد، درد در اطراف باسن، ران و پشت انتشار پیدا می‌کند و گزارش‌هایی از درد همراه با حرکات کمر وجود دارد.

درد ارجاعی ممکن است نشان‌دهنده کوکسکودینیا باشد، که در آن درد منتشرتر است و درد با حرکات کمر و لگن تجربه می‌شود.

افزایش درد نیز ممکن است در طی تست بلند کردن پا گزارش شود .

در معاینه رکتوم، زمانی که نوک دنبالچه دستکاری می شود، درد وجود خواهد داشت. یک توده داخلی، که به آن کوردوما گفته می شود، ممکن است در سطح قدامی ساکروم نیز وجود داشته باشد.

تصویربرداری

اگرچه در درجه اول یک تشخیص بالینی است، رادیوگرافی دینامیک می تواند در تشخیص استفاده شود. رادیوگرافی های دینامیکی که در هر دو حالت نشسته و ایستاده گرفته می شود می تواند اندازه گیری جابجایی دنبالچه را ارائه دهد. رادیوگرافی یک موقعیت معمولاً برای تشخیص استفاده نمی شود زیرا قادر به شناسایی تفاوت های مورفولوژیکی بین افراد با و بدون کوکسودینیا یا درد دنبالچه نیست. رادیوگرافی معمولاً در صورتی انجام می‌شود که درد برای مدتی بیش از ۸ هفته ادامه داشته باشد.

تشخیص های افتراقی

تشخیص های افتراقی زیر را باید رد کرد:

• شکستگی دنبالچه

• اسپوندیلوز کمری یا فتق دیسک

• سندرم لواتور آنی

• سندرم پیریفورمیس

• سندرم پرینه نزولی

• آبسه پری آنال

• تومور رکتوم یا تراتوم

• سندرم کانال آکاک

درمان

درمان های محافظه کارانه یا غیرجراحی معمولاً استاندارد طلایی برای درمان کوکسودینیا هستند که در ۹۰٪ موارد موفقیت آمیز هستند. درمان‌های غیرجراحی ممکن است از توصیه‌های داروهای ضد التهابی غیر استروئید، اصلاح فعالیت، تنظیمات ارگونومیک و فیزیوتراپی متغیر باشد. جراحی معمولاً تنها زمانی در نظر گرفته می‌شود که بیماران پس از استفاده از درمان‌های محافظه‌کارانه همچنان از درد دنبالچه شکایت کنند. کوکسیژکتومی یا جراحی حذف دنبالچه، که برداشتن یک بخش یا تمام دنبالچه است، یک روش پرعارضه درمان جراحی است.

جهت کسب اطلاعات درباره درمان غیر جراحی درد دنبالچه اینجا کلیک کنید.

 فیزیوتراپی

تنظیمات ارگونومیک

هدف اولیه درمان باید بر ارائه آموزش وضعیتی متمرکز باشد. به افراد باید آموزش داد که وضعیت نشستن خود را با نشستن بیشتر بر روی یک صندلی محکم اصلاح کنند. یک وضعیت نشستن مناسب تضمین می کند که وزن از دنبالچه برداشته می شود و به جای آن بر روی برجستگی های ایسکیال و ران بارگذاری می شود. به بیماران باید توصیه شود که از هر گونه وضعیت یا حرکتی که ممکن است علائم آنها را تشدید کند اجتناب کنند.

دکتر فیزیوتراپی نیز ممکن است استفاده از کوسن ها را توصیه کند. بالشتک های گوه ای شکل اصلاح شده (بالشتک دنبالچه ای) که می توان آنها را بدون نسخه خریداری کرد، به کاهش فشار وارد شده به دنبالچه در هنگام نشستن کمک می کند. کوسن های دایره ای شکل یا دونات نیز ممکن است استفاده شود. بالشتک های دونات شکل ممکن است در واقع فشار روی دنبالچه را افزایش دهند، اما برای درد رکتوم مفیدتر هستند. استفاده از کوسن ها را می توان در یک دوره ۶ تا ۸ هفته ای توصیه کرد. اگرچه معمولاً توصیه می شود،

درمان دستی

تکنیک‌های درمان دستی پیشنهاد شده مثل کشش، تحرک و دستکاری، و ممکن است شامل تماس داخلی یا خارجی با دنبالچه باشد.

تکنیک‌های داخلی ممکن است شامل ماساژ عضله بالابرنده یا عضله دنبالچه، حرکت مفصل در حالی که دنبالچه برای کشش آنی بالابرنده بیش از حد کشیده شده است، یا حرکت‌های مکرر در حالی که دنبالچه در حال حرکت است. چرخید.

تکنیک های خارجی ممکن است شامل دستکاری مفصل دنبالچه یا ساکروایلیاک، حرکت مفاصل ساکروکوکسیژیال یا بین کوکسیژیال، تحرکات خلفی به ستون فقرات قفسه سینه، و کشش استخوان باشد.

روش انتخاب شده بسته به اینکه علت منشا کوکسودینیا چیست، متفاوت خواهد بود. به عنوان مثال، اگر علت زمینه‌ای ناشی از اسپاسم عضلات کف لگن باشد، ممکن است ماساژ یا کشش عضله بالابرنده انتخاب شود . هنگامی که هدف از درمان افزایش تحرک دنبالچه باشد، تکنیک‌های موبیلیزاسیون ممکن است تکنیک ارجح باشد. تکنیک‌های دستکاری زمانی مفید هستند که هدف درمان بهبود امتداد دنبالچه باشد.

اختلالات عضلانی در درد دنبالچه

افراد مبتلا به کوکسودینیا ممکن است از کشش عضلات پیریفورمیس یا ایلیوپسواس سود ببرند. در این مطالعه، کشش‌های پیریفورمیس و ایلیوپسواس، و همچنین حرکت‌های قفسه سینه، تأثیر مفیدی در افزایش مدت زمان نشستن بدون درد و آستانه درد فشار داشتند. سفتی پیریفورمیس یا ایلیوپسواس می تواند باعث کج شدن بیش از حد قدامی لگن و در نتیجه ایجاد بار بیش از حد بر روی دنبالچه شود. کشش این عضلات می تواند به اصلاح باری که روی دنبالچه وارد می شود کمک کند. حرکت های سینه ای ممکن است به کاهش بار روی دنبالچه کمک کند. در این مطالعه، حرکات کششی به مدت ۲ دقیقه در هر طرف ران، ۵ بار در هفته انجام شد.

الگوهای درمان درد دنبالچه

بر اساس پژوهشهای محققان یک الگوریتم درمانی برای کوکسودینیا طراحی شده است. هنگامی که بیمار با کوکسودینیا حاد (به مدت کمتر از ۲ ماه) مراجعه می کند، باید ۸ هفته استراحت و نشستن قابل تنظیم همراه با نرم کننده مدفوع و NSAID ها توصیه شود. هنگامی که بیمار با کوکسودینیا مزمن (بیش از ۲ ماه در طول مدت) مراجعه می کند، استئوپاتی و تکنیک های کششی و روشهای ترمیمی  شروع می شود.

روشهای فیزیوتراپی پیشرفته

محققان مزایای درمان با امواج شاک ویو فوکوس را با سایر روش های فیزیکی مقایسه شده است، گزارش کردند که شاک ویو فوکوس در کاهش نمرات درد نسبت بهسایر روشهای فیزیوتراپی موثرتر است . بیمارانی که شاک ویو فوکوس دریافت کردند، ۹۰٪ از آنها رضایت عالی را گزارش کرده اند. .

شاک ویو تراپی چیست و کاربرد آن چیست؟

مکانیسمی که پیشنهاد می‌شود اینست که شاک ویو فوکوس پاسخ التهابی و واسطه‌های التهابی موجود در کوکسودینیا(درد دنبالچه) را از طریق القای نئوواسکولاریزاسیون کاهش می‌دهد.