مراحل و تاثیر ارتی ام اس (RTMS) برای کودکان بیش فعال

اختلال بیش فعالی یک اختلال توجه (اختلال بیش فعالی) در رشد اعصاب است که در درجه اول بر توانایی تمرکز، ثابت نشستن، سازمان دهی و پایان دادن به وظایف تأثیر می‌گذارد. تشخیص آن دشوار است، زیرا بسیاری از علائم رفتارهای متداول کودکان خردسال اینگونه است. معمولاً بین ۳ تا ۷ سالگی شروع می‌شود اما بعضی از آنها تا بزرگسالی تشخیص داده نمی‌شوند. این اختلال در پسرها سه برابر بیشتر است. rTMS یک درمان غیر تهاجمی برای انواع اختلالات عصبی از جمله ADHD است، هنگامی که تکانه‌های مغناطیسی نورون‌ها را تحریک می‌کنند و برای بازگرداندن مسیرهای عصبی کار می‌کنند. این قابلیت با هدف قرار دادن مناطق بسیار خاص مغز باعث می‌شود که دقیقاً بخشی از مغز که تحت تأثیر یک اختلال است را درمان کنیم. در حالی که علم همچنان به تحقیق و نقشه برداری از مناطقی از مغز مشغول است، از TMS در تحقیقات برای کمک به درمان آن مناطق استفاده می‌شود.

علل ADHD


علل ADHD

برای تشخیص این اختلال، افراد باید بیش فعالی و تکانشگری را به حدی نشان دهند که بر کیفیت زندگی در خانه و مدرسه یا محل کار تأثیر بگذارد. این وضعیتی نیست که "خاموش" شود، بنابراین اگر این اختلال فقط در یک محیط وجود داشته باشند و نه در جاهای دیگر، ممکن است احتمال سایر موارد نیز وجود داشته باشد.

در حالی که ADHD خطر سایر مشکلات را افزایش نمی‌دهد، بسیاری از افراد، به ویژه کودکان، به احتمال زیاد طیف وسیعی از شرایط موجود را تجربه می‌کنند، از جمله:

  • اضطراب
  • اختلال مخالفت
  • افسردگی
  • اختلال دو قطبی
  • ناتوانی‌های یادگیری

مشابه بسیاری از اختلالات روانپزشکی، ADHD دارای تأثیرات ژنتیکی و محیطی است. در حالی که درک اینکه از کجا نشأت گرفته است و چگونگی بر مغز تأثیر دارد هنوز به طور کامل شناخته نشده است، شواهد فعلی نشان می‌دهد عملکرد غیر معمول در مدار fronto-striatum مخچه، عمدتا در سمت راست مغز مسئول کنترل بیشتر برنامه حرکتی غیر طبیعی حسی است.

نشانه های بیش فعالی کودک


نشانه های بیش فعالی کودک

در اینجا ۱۴ علامت شایع ADHD در کودکان وجود دارد.

رفتار متمرکز 

نشانه مشترک ADHD همان چیزی است که به نظر می‌رسد عدم توانایی در شناخت نیازها و خواسته‌های افراد دیگر است. این می‌تواند به دو علامت بعدی منجر شود: اختلال و مشکل در منتظر ماندن

آشفتگی 

تمرکز ممکن است باعث شود کودک مبتلا به ADHD در گفتگو یا بازی هایی که جزء آنها نیست دخالت کند یا صحبت دیگران را قطع کند.

مشکل در انتظار نوبت ماندن 

کودکان دارای ADHD ممکن است در صف انتظار برای نوبت خود در حین فعالیت کلاسی، درس یا هنگام بازی با کودکان دیگر دچار مشکل باشند.

آشفتگی عاطفی 

كودك مبتلا به ADHD ممكن است در كنترل احساسات خود مشكل داشته باشد. آنها ممکن است در مواقع نامناسب طغیان خشم داشته باشند. کودکان کوچکتر ممکن است دچار عصبانیت شوند.

بی قراری

كودكان مبتلا به ADHD معمولاً نمی‌توانند ساكت باشند. آنها ممکن است سعی کنند در هنگام نشستن اجباری، برخیزند و بچرخند یا به صندلی خود ضربه بزنند.

مشکل در بی سر و صدا بازی کردن

بیقراری باعث می‌شود تا کودکان دچار ADHD با بازی بی سر و صدا یا آرام در فعالیت‌های اوقات فراغت مشکل داشته باشند.

کارهای ناتمام 

کودک مبتلا به ADHD ممکن است به چیزهای مختلفی علاقه نشان دهد، اما ممکن است در پایان دادن آنها مشکل داشته باشد. به عنوان مثال، آنها ممکن است پروژه‌ها، کارهای خانه یا مشاغل خانگی را شروع کنند، اما به چیز دیگری که علاقه آنها را قبل از اتمام جلب می‌کند، حرکت کنند.

عدم تمرکز

کودک مبتلا به ADHD ممکن است در توجه به خود مشکل داشته باشد، حتی وقتی شخصی مستقیماً با آنها صحبت می‌کند. آنها می‌گویند که حرف شما را شنیده‌اند، اما نمی‌توانند آنچه را که شما گفتید را دوباره برای شما تکرار کنند.

اجتناب از کارهایی که نیاز به تلاش ذهنی گسترده‌ای دارند

همین عدم تمرکز باعث می‌شود کودک از فعالیت‌هایی که نیاز به تلاش ذهنی پایدار دارد، مانند توجه به کلاس یا انجام کارهای خانه، خودداری کند.

اشتباهات 

كودكان مبتلا به ADHD در مورد دستورالعمل‌هايي كه نياز به برنامه ريزي يا اجراي برنامه دارند، مي‌توانند مشكل داشته باشند. این می‌تواند به اشتباهات و بی دقتی منجر شود اما نشانگر تنبلی یا عدم هوش نیست.

رویا پردازی

کودکان مبتلا به ADHD همیشه پرهیاهو و با صدا بلند نیستند. یکی دیگر از نشانه‌های ADHD آرام‌تر بودن و درگیری کمتری نسبت به سایر بچه‌ها است. کودک مبتلا به ADHD ممکن است هر روز به فضایی خیره شود و آنچه را که در اطرافش اتفاق می‌افتد نادیده بگیرد.

مشکل در سازماندهی 

کودک مبتلا به ADHD ممکن است در پیگیری کارها و فعالیت‌ها دچار مشکل شود. این ممکن است باعث ایجاد مشکلاتی در مدرسه شود، زیرا می‌توانند اولویت بندی کارهای خانه، پروژه‌های مدرسه و سایر تکالیف را به سختی درک کنند.

فراموشی 

بچه‌های مبتلا به ADHD ممکن است فعالیت‌های روزانه خود را فراموش کنند. آنها ممکن است تکالیف یا کارهای خانه خود را فراموش کنند. آنها همچنین ممکن است مواردی مانند اسباب بازی‌ها را گم کنند.

بروز علائم در شرایط متعدد

كودك مبتلا به ADHD علائم بیماری را در بیش از یك موقعیت نشان می‌دهند. به عنوان مثال، آنها ممکن است عدم تمرکز را هم در مدرسه و هم در خانه نشان دهند.

تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال چیست؟


تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال چیست

تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال تکراری (rTMS) نوعی روش تحریک مغز است که برای درمان افسردگی و اضطراب استفاده می‌شود. این درمان شامل استفاده از آهنربا برای هدف قرار دادن و تحریک نواحی خاصی از مغز است.

FDA، هنگامی که درمان‌های دیگر مؤثر نبوده‌اند  rTMSرا تأیید کرده است و درمانی اساسی برای افسردگی است. بعضی اوقات پزشکان علاوه بر درمان‌های سنتی از rTMS نیز استفاده می‌کنند.

اگرچه rTMS بیش از ۳۰ سال است که استفاده می‌شود، اما از موفقیت آن در بلند مدت اطلاعات زیادی در دست نیست. برخی از مبتلایان به افسردگی، با کاهش چشمگیر علائم خود، اعتبار آن را بیان می‌کنند. برخی دیگر می‌گویند که درمان این تأثیر کمی در وضعیت آنها داشته است.

چرا rTMS استفاده می‌شود؟


TMS معمولاً برای درمان افسردگی شدید استفاده می‌شود. تحریک مغناطیسی ار تی ام اس معمولاً فقط پس از عدم موفقیت دارو و روان درمانی توصیه می‌شود. پزشکان قبل از بررسی احتمال rTMS حداقل یک دوره از داروهای ضد افسردگی را توصیه می‌کنند. داروهای ضد افسردگی و روان درمانی ممکن است در ترکیب با rTMS استفاده شوند.

واجد شرایط ترین نامزدهای rTMS افراد مبتلا به افسردگی هستند که با روش‌های دیگر موفقیتی کسب نکرده‌اند. افرادی که از نظر سلامتی در حدی نیستند که از رویه‌ای مانند روش درمانی الکتروشکنی (ECT) استفاده کنند، ممکن است کاندیداهای بهتری برای rTMS باشند. این برای کسانی که خطر تشنج دارند یا ممکن است بیهوشی را تحمل نکنند، که برای ECT لازم است، صادق است.

RTMS برای کودکان مبتلا به ADHD چگونه کار می‌کند؟ 


RTMS روشی غیر تهاجمی است. جلسات RTMS معمولاً نیم ساعت تا یک ساعت طول می‌کشد. در حین rTMS کودک شما در حالی که یک سیم پیچ الکترومغناطیسی در نزدیکی سر او قرار دارد، می‌نشیند یا خم می‌شود. پزشک سیم پیچ الکترومغناطیسی را در قسمت پیشانی در نزدیکی ناحیه مغز تنظیم می‌کند. سپس سیم پیچ پالسهای مغناطیسی را به قسمت خاصی از مغز فرزند شما منتقل می‌کند. این باعث ایجاد جریان الکتریکی در سلول‌های عصبی خاصی می‌شود. تصور می‌شود که این جریان‌های الکتریکی سلول‌های مغز را به روشی پیچیده تحریک می‌کنند که می‌تواند باعث کاهش افسردگی شود.

قشر جلوی مغز غالباً منطقه‌ای است که پزشکان برای تعیین افسردگی انتخاب می‌کنند.

عوارض احتمالی RTMS چیست؟


درد معمولاً عارضه جانبی rTMS نیست. با این حال، افراد ممکن است احساس نبض مغناطیسی ناراحت کننده‌ای را توصیف کنند. برخی افراد این کار را به عنوان احساس ضربه زدن یا ضربان با هر پالس توصیف می‌کنند. پالس‌های الکترومغناطیسی می‌توانند باعث سفت شدن یا سوزن سوزن شدن عضلات صورت شوند.

این روش با عوارض جانبی خفیف تا متوسط ​​همراه است، از جمله:

  • احساس سبکی سر
  • مشکلات شنوایی موقتی، به دلیل صدای بلند آهنربا
  • سردردهای خفیف
  • سوزن سوزن شدن در صورت، فک یا پوست سر

اگرچه نادر است، اما rTMS با خطر اندکی تشنج همراه است.

rTMS چگونه با ECT مقایسه می‌شود؟ 


چندین روش درمانی وجود دارد که شامل تحریک مغز به روش‌های مختلف است. درمان با الکتروکانوالسیو تراپی (ECT) یکی از این روش‌های درمانی است. ECT شامل قرار دادن الکترود در مناطق استراتژیک مغز و ایجاد یک جریان الکتریکی است که اساساً باعث ایجاد تشنج در مغز می‌شود. این روش تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود. پزشکان همچنین به فرد تحت ECT یک شل کننده عضلانی می‌دهند تا در حین درمان، از لرزش آنها جلوگیری کند. این با rTMS متفاوت است زیرا افرادی که rTMS دریافت می‌کنند مجبور به دریافت داروهای آرام بخش نیستند. عدم نیاز به آرام بخش بسیار مفید است زیرا خطرات ناشی از عوارض جانبی احتمالی را کاهش می‌دهد.

یکی دیگر از تفاوت‌های اساسی این دو، قابلیت هدف قرار دادن مناطق خاصی از مغز است. هنگامی که سیم پیچ rTMS در قسمت خاصی از مغز گذاشته داشته می‌شود، تکانه‌ها فقط به آن قسمت از مغز می‌روند. درمان با ECT قادر به هدف قرار دادن نواحی خاص نیست.

در حالی که پزشکان از rTMS و ECT برای درمان افسردگی استفاده می‌کنند، ECT معمولاً برای بیماران مبتلا به افسردگی شدید و تهدید کننده زندگی مورد کاربرد است. سایر شرایطی که ممکن است از ECT برای درمان استفاده شود شامل موارد زیر است:

  • اختلال دو قطبی
  • جنون جوانی
  • افکار خودکشی
  • کاتاتونیا (وقتی شخصی به دیگران یا محیط اطراف خود پاسخ نمی دهد)

چه کسی باید از rTMS اجتناب کند؟ 


بعضی از افراد هستند که حتی نمی‌توانند از این روش درمانی بهره مند شوند. سیم پیچ مغناطیسی مورد استفاده در درمان می‌تواند برای هر کسی که دارای قطعه‌ای فلزی در جایی از سر یا گردن خود است، خطرناک باشد.

مثال‌هایی از افرادی که نباید rTMS را دریافت کنند شامل افرادی است که:

  • گیره یا کلیپس فلزی
  • گلوله نزدیک سر
  • ضربان سازهای قلبی (ICD)
  • خالکوبی‌های صورت که دارای جوهر مغناطیسی یا جوهر حساس به آهن ربا هستند.
  • محرک‌های کاشته شده
  • حلقه‌های فلزی در گوش یا چشم
  • وجود استنت در گردن یا مغز

پزشک باید قبل از استفاده از این روش، یک معاینه کامل انجام دهد و سابقه پزشکی بیمار را بررسی کند.

طول عمل rTMS چقدر است؟ 


پزشکان در هنگام معالجه، برای هر فردی یک نسخه فردی ایجاد می‌کنند. با این حال، بیشتر افرادی که به جلسات درمانی می‌روند حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه و در حدود پنج بار در هفته این روش را انجام می‌دهند. مدت زمان درمان معمولاً بین چهار تا شش هفته طول می‌کشد. این تعداد هفته بسته به پاسخ فرد می‌تواند کوتاهتر یا طولانی‌تر باشد.


به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است