درمان دررفتگی، نیمه در رفتگی و بی ثباتی مفصل آرنج دست چیست؟

دررفتگی بازو هنگامی اتفاق می‌افتد که استخوان‌های مفاصل آن از محل خود خارج شوند. این مسئله بخصوص زمانی که فرد بر روی دست زمین می‌خورد اتفاق می‌افتد. دررفتگی آرنج دومین مشکل شایع دررفتگی در بزرگسالان پس از دررفتگی شانه و شایع‌ترین دررفتگی در کودکان است. گاهی ممکن است نوزادان نیز با دررفتگی آرنج مواجه شوند و آن زمانی است که به‌گونه‌ای برداشته شوند که به آرنج فشار وارد شده و یا آرنج آن‌ها کشیده شود. به این نوع دررفتگی آرنج، آرنج پرستار گفته می‌شود. غالباً دررفتگی آرنج بدون عمل جراحی و با کمک فیزیوتراپی و تمرینات توان‌بخشی قابل درمان است و می‌تواند باعث قوی کردن آرنج و بازگردانی دامنه حرکت و تسکین درد آن شود.

درصورتی‌که آرنج دررفته رگ‌های خونی و یا عصب‌های بدن که بازوی پایینی یا دست را حمایت می‌کند را درگیر کند، می‌تواند باعث عوارض سختی در بدن شود. با کمک فیزیوتراپی پیشرفته در کلینیک دکتر سعادتی بیمار می‌تواند با کمترین و سریع‌ترین زمان بهبودی به وضعیت طبیعی و سلامت بدن خود بازگردد. تمریناتی وجود دارد که باعث تقویت آرنج و بازگرداندن قوه حرکت آن می‌شود. همچنین به محض جاانداختن مفصل آرنج جهت جلوگیری از دررفتگی آرنج، به مدت چند هفته بازوبند طبی استفاده می‌شود. جهت کسب اطلاعات بیشتر، مشاوره با متخصصین ما یا رزرو نوبت می‌توانید با شماره‌های ۰۲۱۸۸۴۹۲۵۶۸ و ۰۲۱۸۸۴۹۲۵۰۴تماس حاصل فرمایید.

دلایل دررفتگی آرنج


در بزرگسالان شایع‌ترین دلایل دررفتگی آرنج عبارت‌اند از:

  • سقوط: سقوط بر روی دست کشیده باعث وارد آمدن ضربه بر بازوی بالایی و خارج شدن استخوان‌ها از مفصل بازو می‌گردد.
  • تصادفات با موتورسیکلت: مشابه با اثر فوق زمانی ممکن است اتفاق بیفتد که در تصادفات با موتورسیکلت فرد جهت جلوگیری از ضربه شدید، دست خود را در پرتاب به جلو حائل می‌کند.

در نوزادان دررفتگی آرنج زمانی اتفاق می‌افتد که دست کشیده نوزاد با نیرویی مضاعف کشیده شود. دلایل این آسیب‌دیدگی عبارت‌اند از:

  • کشیدگی نامناسب: تلاش برای بلند کردن نوزاد از بازو می‌تواند باعث دررفتگی آرنج وی گردد.
  • کشیدگی ناگهانی: افتادن یا پایین رفتن کودک از جدول خیابان یا پله درحالی‌که دست وی در دست شماست ممکن است باعث کشیدگی آرنج و در نتیجه دررفتگی آن گردد.

عوامل خطر


  • سن: دررفتگی آرنج در جوان‌ترها و کم‌سال‌ها شایع‌تر است.
  • وراثت: برخی از افراد هنگام تولد دارای رباط‌های بازوی شل‌تر نسبت به سایر افراد هستند در نتیجه بیشتر در معرض آسیب دررفتگی بازو و آرنج هستند.
  • شرکت در فعالیت‌های ورزشی: بسیاری از دررفتگی‌های آرنج در حین فعالیت‌های ورزشی اتفاق می‌افتد.

علائم و نشانه‌ها


علائم و نشانه‌های دررفتگی آرنج عبارت‌اند از:

  • درد شدید در ناحیه آرنج
  • تورم در ناحیه آرنج
  • عدم توانایی خم کردن آرنج
  • انحراف و تغییر شکل مفصل آرنج
  • کبودی در صورت دررفتگی ناکامل آرنج

طبقه‌بندی


طبقه‌بندی دررفتگی آرنج بسته به جهتی دارد که استخوان‌های ساعد در حین دررفتگی کشیده شده است. این طبقه‌بندی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • پشتی: استخوان‌های ساعد پشت استخوان بازو رفته است.
  • پیشین: استخوان‌های ساعد جلوی استخوان بازو رفته است.
  • میانی: استخوان‌های ساعد به میان استخوان‌های مرتبط بازو رفته است.
  • جانبی: استخوان‌های ساعد به سمت خارج استخوان‌های مرتبط بازو رفته است.
  • واگرا: استخوان‌های ساعد به سمت مخالف استخوان‌های بازو رفته است.

عوارض


عوارض دررفتگی آرنج به شرح زیر است:

  • شکستگی: نیرویی که باعث دررفتگی آرنج شده است می‌تواند سبب شکستگی در یکی از استخوان‌های بازو گردد.
  • عصب‌های آسیب‌دیده: به ندرت ممکن است عصب‌هایی که از بین آرنج می‌گذرد ضربه دیده و در بین استخوان‌های دررفته و یا مفصل مرتبط گرفتار آید. آسیب‌دیدگی این عصب‌ها می‌تواند باعث بی‌حسی بازو و دست گردد.
  • شریان‌های گرفتار شده: به ندرت ممکن است رگ‌های خونی که وظیفه خون‌رسانی به بازوها و دست را بر عهده دارند بین استخوان‌های دررفته و یا مفصل جابجا شده گرفتار آید. کمبود خون‌رسانی به دست‌ها و بازو باعث درد شدید و آسیب‌های جدی دائمی در بافت‌ها می‌گردد.
  • شکستگی انفجاری: در برخی از دررفتگی‌ها، ممکن است رباط کشیده شده باعث جدا شدن قدری از استخوان‌های متصل به مفصل گردد. این آسیب‌دیدگی بیشتر در کودکان دیده می‌شود.
  • استئوآرتریت: مفصل دررفته بیشتر از سایر مفاصل بدن در معرض ابتلا به بیماری استئوآرتریت قرار دارد.

تشخیص


جهت تشخیص این عارضه پزشک مفصل آسیب‌دیده را به دقت بررسی کرده و آزمایش می‌کند که آیا بازو یا دست بیمار سرد یا بی‌حس است. این مسئله مشخص می‌کند آیا شریان‌ها یا اعصاب بیمار در دررفتگی گرفتار شده‌اند یا خیر. ممکن است نیاز باشد جهت تشخیص شکستگی در مفصل آرنج بیمار، عکس‌برداری با اشعه ایکس را انجام دهد.

درمان دررفتگی آرنج


جا انداختن

یکی از درمان‌های دررفتگی آرنج جا انداختن (در جای خود قرار دادن استخوان‌ها با کمک دست و بدون عمل جراحی) است. پس از تزریق بی‌حسی ملایم به بیمار (جهت کاهش درد و آرامش ماهیچه‌ها)، پزشک با کمک و مهارت دست استخوان دررفته را جا می‌اندازد.

شکسته‌بندی

جهت درمان دررفتگی می‌توان با انحنای ۹۰ درجه، دست را گچ گرفت. با این کار بازو برای ۱۰ تا ۱۴ روز بدون حرکت می‌ماند تا رباط‌های دست بهبود یابد. جهت محافظت بیشتر، برخی از ورزشکاران، از گچ محافظ و یا بندی جهت ثابت کردن مفاصل در حین بهبودی دررفتگی استفاده می‌کنند. این کار باعث حفاظت از مفاصل در حین حرکت دست و فعالیت‌های فرد در آخرین مرحله ترمیم می‌شود.

اصلاح فعالیت‌ها

بهترین کار این است که تا بهبودی کامل دررفتگی آرنج از وارد آوردن هر گونه فشار و کششی بر آن ممانعت کرد. کشیدن یک در سنگین، حمل کیف سنگین، جابجا کردن کوله‌پشتی‌های بزرگ مثال‌هایی از فعالیت‌ها و حرکاتی است که باعث کشش یا انقباض آرنج می‌شود. این نوع فعالیت‌ها بایست تا زمان بهبودی کامل متوقف شود.

تسکین درد

جهت کاهش درد می‌توانید از کمپرس یخ بر روی محل آسیب‌دیده استفاده نمایید. داروهای ضدالتهاب جهت کاهش التهاب و افزایش سرعت بهبودی مفید خواهد بود.

توان‌بخشی

با بهره‌گیری از توان‌بخشی مناسب، بیمار می‌تواند در کمترین زمان به حالت طبیعی وضعیت بدنی خود بازگردد. توان‌بخشی جهت ترمیم دررفتگی آرنج از چهار مرحله تشکیل شده است:

  • مرحله اول دوره زمانی است که آرنج بی‌حرکت نگاه داشته می‌شود.
  • در مرحله دوم تمرینات درمانی قدرتی آغاز می‌شود. هدف از تمرینات بدنی بازگرداندن حرکات طبیعی و کنترل آن‌ها به بدن است. این تمرینات شامل تمرینات تقویتی عضلات است. این تمرینات باعث بهبود روند ترمیم می‌گردند.
  • در مرحله سوم عملکردهای عادی بدن بازیابی شده است. چنانچه بیمار ورزشکار باشد، این مرحله، مرحله‌ای است که در آن تمرینات عادی و فعالیت‌های سابق وی بازگردانده می‌شود.
  • مرحله چهارم زمانی است که توان‌بخشی کامل برای بیمار انجام شده است و وی قادر به انجام تمامی فعالیت‌هایی است که قبل از دررفتگی انجام می‌داد.

فیزیوتراپی

بعد از ساکن نگه داشتن محل دررفتگی، ممکن است نیاز به فیزیوتراپی باشد. هدف از فیزیوتراپی، بازگرداندن حرکات طبیعی به عضو آسیب‌دیده، بازگردانی حس به مفصل و کنترل حرکت عضو دررفته است. برنامه فیزیوتراپی در مراحل بعدی به تقویت عضلات عضو مربوطه می‌پردازد. به منظور ممانعت از بروز مجدد دررفتگی و آسیب‌دیدگی مجدد آن، انجام فیزیوتراپی برای آرنج دررفته لازم است. درمان فیزیوتراپی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

تمرینات توان‌بخشی برای دررفتگی آرنج

تمرینات ورزشی مناسب یک رکن بسیار مهم پس از جا انداختن یا گچ گرفتن آرنج دررفته است. توان‌بخشی روندی مهم و لازم در درمان شکستگی یا دررفتگی آرنج است. بعد از جا انداختن یا باز کردن گچ آرنج، لازم است جهت بالا بردن دامنه حرکت آرنج تمرینات ورزشی مناسب انجام گیرد.

  • تمرینات دامنه حرکتی جهت افزایش و نگهداری دامنه حرکت آرنج لازم است. شما می‌توانید این تمرینات را با بستن و باز کردن بازو از آرنج در خانه انجام دهید. این تمرین باعث جلوگیری از فریز شدن و ثابت شدن مفصل آرنج می‌شود.
  • تمرینات تقویت آرنج و تمرینات کششی آرنج می‌تواند باعث تقویت ماهیچه‌های مفصل آرنج شود.

بسته به درجه شدت دررفتگی آرنج، ممکن است تمرینات درمانی ورزشی پس از درمان نیز برای بیمار تجویز شود.

  • کشش عضله دوسر از جمله تمریناتی است که عضله دوسر در بازو را هدف قرار می‌دهد. در حین این تمرین ماهیچه‌های شانه، عضله دوسر و بالای قفسه سینه کشیده می‌شود.
  • تمرین حلقه کردن بازوها نیز جهت تقویت عضله دو سر پیشنهاد می‌گردد.