دررفتگی و نیمه دررفتگی و بی‌ثباتی مچ دست: علت، علائم و درمان آن با فیزیوتراپی

در رفتگی مچ دست و به همراه آن احتمال شکستگی مفصلی برای ورزشکارانی که در فعالیت‌هایی مانند ژیمناستیک و ورزش‌های ارتباطی شرکت می‌کنند، معمول است. این وضعیت می‌تواند به چند ماه دوری از ورزش منجر شود. هر گونه ورزشی که در آن احتمال حوادث سقوط از ارتفاع وجود داشته باشد، مانند اسکیت، دوچرخه سواری و اسب سواری، نیز می‌تواند منجر به آسیب شود. در صورت استفاده طولانی مدت از گچ و وجود انقباض منحنی شکل، فیزیوتراپی توصیه می‌شود و یک برنامه خاص برای بیمار ارائه می‌گردد.

هنگامی که در رفتگی مچ دست مورد درمان قرار می‌گیرد و شروع به بهبودی می‌کند، با کاهش درد، می‌توانید برنامه‌ای را با کمک متخصصین ما در کلینیک فیزیوتراپی پیشرفته دکتر سعادتی برای حفظ حرکت در ناحیه شروع کنید. این امر باعث ایجاد کشش تدریجی و تقویت عضلات اطراف به منظور بازگرداندن حرکت کامل به مفصل می‌شود. جهت اطلاعات بیشتر، مشاوره با متخصصین ما و یا رزرو نوبت می‌توانید با ما از طریق شماره‌های ۰۲۱۸۸۴۹۲۵۶۸ و ۰۲۱۸۸۴۹۲۵۰۴ تماس حاصل فرمایید.

دلایل


علت در رفتگی مچ دست معمولا ناشی از افتادن روی یک دست بیش از حد کش آمده است که اغلب می‌تواند در هنگام تلاش برای جلوگیری از سقوط رخ دهد. سقوط ممکن است با سرعت زیاد و تاثیر سنگین همراه باشد، از جمله ناشی از تحمل وزن کامل بدن که می‌تواند منجر به افزایش فشار روی مچ دست شود، و در رفتگی مچ دست و شکستگی احتمالی را در پی خواهد داشت. چنین افتادن‌هایی معمولا در طول ورزش‌های تماسی مانند فوتبال و راگبی در اثر ضربه شدید اتفاق می‌افتند، در حالی که ورزش‌هایی مانند ژیمناستیک، به دلیل حرکات بسیار پیچیده دست‌ها، خطر در رفتگی مچ دست را بالا می‌برد.

علائم دررفتگی مچ دست


علائم در رفتگی مچ دست عبارتند از:

درد مفصل مچ

درد مفصل مچ دست در قسمت جلویی و پشت مچ مشاهده می‌شود. ویژگی‌های درد به شرح زیر است:

  •  درد به ساعد و دست مرتبط است.
  •  شدت درد با حرکت مفصل مچ دست افزایش می‌یابد.
  •  هنگامی که بازو بالای شانه نگه داشته می‌شود، درد کمتر است.
  •  درد در حالت تپشی و مداوم است.

حرکات محدود مفصل مچ

  •  بیمار آسیب دیده قادر به حرکت مچ دست نمی‌باشد.
  •  حرکت منفعل دردناک و محدود است.
  •  مفصل مچ دست اغلب در موقعیت قفل شده کشش یا خمیدگی مشاهده می‌شود.

گز گز و بی‌حسی

علائمی مانند سوزش سوزن شدن و بی‌حسی به همراه حس سوزش یا تنگ شدن فیبرهای عصبی حسی عصب رادیال، اولنار یا میانی مشاهده می‌شود.

علائم حسی عصبی غیر طبیعی

آسیب عصب اولنار باعث سوزش و بی‌حسی در ناحیه جلویی و پشتی داخل دست (شامل انگشت کوچک و انگشت حلقه) می‌شود.

ضعف عضله

بیمار قادر به انجام فعالیت‌های ظریف که با استفاده از انگشتان انجام می‌شود مانند نوشتن و نگه داشتن قلم نقاشی نمی‌باشد. بیمار در فشردن یا کشیدن دست و انگشتان ناتوان است.

حساسیت

لمس مفصل مچ دست نشان می‌دهد که اتصال بسیار دردناک است. حرکات فعال (انجام شده توسط بیمار) یا غیرفعال (با کمک پزشک) مفصل مچ دست بسیار دردناک و محدود است.

بد شکلی

بدشکلی مفصل به دليل يکي از استخوان‌هاي دررفته مشاهده می‌شود که از مفصل خارج شده است. تغییر شکل مفصل همچنین مانع از حرکات مفصل می‌شود.

کبودی

کبودی پوست به علت انقباض و هماتوم زیر جلدی (لخته شدن خون) مشاهده می‌شود.

توده

توده‌های نرم یا سفت در زیر پوست مفصل مچ شکسته احساس می‌شود. توده‌ها در مرحله دوم ناشی از هماتوم زیر جلدی (لخته خون) هستند.

طبقه بندی


در رفتگی مفصل مچ دست به شرح زیر طبقه‌بندی می‌شود:

  • دررفتگی قدامي
  • دررفتگی خلفی

در ادامه انواع دررفتگی قدامی و خلفی مفصل مچ دست آمده است:

  •  دررفتگی بین شعاع و اولنا
  •  دررفتگی بین شعاع و ردیف کناری استخوان کارپال
  •  جابجایی بین استخوان های کارپال
  •  دررفتگی بین استخوان کارپال و استخوان متاکارپال

تشخیص در رفتگی مچ دست


یک معاینه کامل و بحث در مورد نحوه آسیب دیدن مچ بخشی از تشخیص دقیق است. ظاهر مچ دست نیز نشانه مناسبی از این نوع شکستگی است. اشعه ایکس تشخیص را تایید می‌کند.

درمان


جا انداختن و گچ گرفتن

درمان در رفتگی مچ دست به طور معمول نیاز به جراحی توسط یک متخصص دارد که استخوان‌ها را در جای خود قرار می‌دهد و هر گونه آسیب بافت‌های نرم و رباط را ترمیم می‌کند. سپس مچ دست به مدت ۸ هفته در گچ بی‌حرکت می‌ماند تا زمان لازم برای بهبود آسیب را فراهم کند. در حالی که درمان با گچ بهترین راه را برای شکستگی‌های ناقص که در تمام استخوان گسترش نیافته است، می‌باشد گچ گرفتن همواره نمی‌تواند به تنهایی باعث بهبودی شود و همچنین می‌تواند با محدود کردن توانایی بازیابی قدرت و محدوده حرکتی، مانع از بازگشت سریع به ورزش را شود.

یخ گذاشتن

۱۰ تا ۲۰ دقیقه، یخ یا کمپرس سردی را روی مچ دست خود بگذارید. سعی کنید این کار را هر ۱ تا ۲ ساعت برای ۳ روز آینده انجام دهید (زمانی که بیدار هستید). پارچه نازکی بین یخ و گچ یا اسپلینت خود قرار دهید. گچ یا اسپلینت خود را خشک نگه دارید.

دارو

پزشک شما می‌تواند داروهای مشکن ضد التهابی و سایر روش‌های کاهش علائم را تجویز کند. ممکن است درمان‌های مناسب برای ترمیم بافت آسیب دیده انجام شود.

بازتوانی و فیزیوتراپی

اگر آسیب وارده باعث کاهش حرکت مچ دست شده است، یک فیزیوتراپیست به شما در مدت مناسب برای توانبخشی و نحوه تغییر فعالیت‌های تمرینی خود برای مچ دست، کمک می‌کند. درمان فیزیوتراپی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • ماساژ بافت نرم
  •  الکتروتراپی (به عنوان مثال اولتراسوند)
  •  بی‌حرکت سازی مفصل
  •  حرکت دادن مفصل
  •  بریس یا اسپلینت مچ دست
  •  ورزش برای بهبود انعطاف پذیری و قدرت

تحریک الکتریکی عصب (TENS)

تحریک الکتریکی عصب (TENS) یک جریان الکتریکی بدون درد را به عصب درون بافت و عضلات زیر جلدی مچ دست وارد می‌کند. جریان باعث سوزن سوزن شدن و بی‌حسی در مچ دست می‌شود که به کاهش درد کمک می‌کند. TENS همچنین گرمای ملایمی را تولید می‌کند که به کاهش خشکی عضلات و مچ دست کمک می‌نماید و باعث تحرک مفصل مچ دست می‌شود.

درمان لیزر سرد

درمان لیزر سرد درمان شگفت انگیزی برای در رفتگی مچ دست می‌باشد. انرژی فوتونی توسط سایت‌های گیرنده فوتون در غشای سلولی جذب می‌شود که یک پیام‌رسان ثانویه برای ایجاد آبشاری از سیگنال‌های داخل سلولی می‌باشد که باعث ایجاد، مهار و یا تسریع فرآیندهای بیولوژیکی مانند بهبود زخم، التهاب و یا کنترل درد می‌شود.

تحریک مغناطیسی عملکردی (FMS)

تحریک مغناطیسی عملکردی (FMS) روشی جدید برای ترمیم بافت استخوان بعد از در رفتگی مچ دست است که با القاء میدان الکتریکی به محل دررفتگی مچ دست، باعث تحریک ترمیم محل دررفتگی مچ دست و از طرف دیگر با القاء میدان مغناطیسی به سلول‌های استخوان و عضلات مچ دست نفوذ کرده و با افزایش تبادل یون و افزایش جریان خون در بافت اطراف محل در رفتگی مچ دست، اکسیژن رسانی را افزایش داده و منجر به احیاء و بازسازی استخوان مچ دست می‌شود.

میکرو واس درمانی (Micro-Vas)

میکرو واس درمانی (Micro-Vas) با القاء ایجاد بلاک کننده‌های عصبی باعث کاهش انتقال سیگنال‌های درد و تحریک ترشح اندورفین می‌شود. فرم الکتریکی امواج ارسالی توسط دستگاه میکرو واس با مویرگ‌زایی و افزایش خون رسانی و در نتیجه اکسیژن رسانی به بافت‌ استخوان، باعث تحریک ترمیم و رشد بافت استخوان در محل شکستگی جوش نخورده استخوان می‌شود.

تمرین برای مچ در رفته

پس از یک دوره گچ گرفتن و بی‌حرکتی، طیف وسیعی از تمرینات حرکتی اولین مرحله مهم توانبخشی می‌باشد. این ورزش‌ها برای اندام‌هایی که بی‌حرکت شده اند، بسیار مهم هستند، زیرا مفاصل به سرعت می‌توانند سفت و عضلات ضعیف شوند. برای محفاظت در این فاز، یک اسپینت انگشت شست می‌تواند تا زمانی که دامنه حرکات و نیروی عضلات خم‌کننده و صاف کننده مچ دست بهبود یابد، مورد استفاده قرار می‌گیرد. تمرینات قرار دادن کف دست رو به بالا، چرخاندن کف دست رو به پایین و قدرت چنگ زدن به تدریج افزوده می‌شوند.